• 0 Items - 0,00 
    • Δεν υπάρχουν προϊόντα στο καλάθι σας.

Ιωάννα Ρούσσου

Ιωάννα Ρούσσου

Η Ιωάννα Ρούσσου είναι συγγραφέας και απόφοιτη του Τμήματος Νοσηλευτικής της Σχολής Επιστημών Υγείας του Διεθνούς Πανεπιστημίου Ελλάδας, με εξειδίκευση στον τομέα της Νεφρολογίας. Γεννήθηκε στη Γουμένισσα του νομού Κιλκίς και κατοικεί στην πόλη του Κιλκίς.
Η αγάπη της για τη λογοτεχνία οδήγησε τα βήματά της στη θεατρική σκηνή της Τέχνης Μ.Κ.Ε. Κιλκίς, όπου συμμετείχε σε παραστάσεις σπουδαίων θεατρικών συγγραφέων, καθώς επίσης και στην πολυβραβευμένη ελληνική ταινία Πίσω από τις θημωνιές.
Υπέρμαχος της δια βίου μάθησης, έχει παρακολουθήσει το επιμορφωτικό Πρόγραμμα Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας του ΑΠΘ και του Πανεπιστημίου Πατρών, το Πρόγραμμα Αρχαία Ελληνική Τραγωδία και Φιλοσοφία του Κ.ΔΙ.ΒΙ.Μ Τσαούση, καθώς και το Πρόγραμμα Συμπληρωματικής Εκπαίδευσης του Κ. ΔΙ.ΒΙ.Μ του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Διόρθωση και Επιμέλεια Κειμένων.
Έχει διακριθεί για το διήγημά της «Αέναη Αγάπη» με το Β΄ Βραβείο Λογοτεχνίας στον 7ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Πνευματικής Συντροφιάς Λεμεσού, καθώς και με Έπαινο στον 18ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Εταιρείας Τεχνών, Επιστημών και Πολιτισμού Κερατσινίου.
Το 2021 κυκλοφόρησε το πρώτο προσωπικό της βιβλίο, με τίτλο «Άχρονη Ζωή», ενώ έργα της έχουν συμπεριληφθεί στις συλλογές διηγημάτων: «8 διηγήματα για μια συνάντηση διόλου τυχαία», και «4 διηγήματα για μια αλλιώτικη Χιονάτη».
Έχει επίσης εντρυφήσει, μέσω εκπαιδευτικών εργαστηρίων, στη Δημιουργική Γραφή, στη Θεατρική Συγγραφή και στη Σεναριογραφία, ενώ, επιπλέον συγγραφικά της έργα είναι το σενάριο, για ταινία μικρού μήκους, με τίτλο “HOPE” και διάφορα θεατρικά κείμενα.

Βιβλία του/της συγγραφέως

Άχρονη Ζωή

9,99 

Άνοιξη 2020 και η Ανθρωπότητα νιώθει εξόριστη, ηττημένη από τους αιώνιους φόβους της, μεταλλαγμένη από θύτης σε θύμα. Παρακολουθεί άναυδη τα γεγονότα που διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια της∙ παρατηρεί τα ίδια τα μέλη της να κατακρημνίζονται σε άθλιες χωματερές, να συνθλίβονται, να υποτάσσονται τυφλά στην ηθική ή ανηθικότητα  του φόβου.

«Θεέ μου, αν είναι δυνατόν! Πού πάμε, τι κοινωνία φτιάξαμε;» ψελλίζει σύσσωμη, αν και τις περισσότερες φορές παραμένει βουβή∙ άλλωστε, πώς να κρυφτεί από τα παιδιά, τι εξηγήσεις να δώσει για τα όνειρα που χάθηκαν, τους δρόμους που έφραξαν, τα τραγούδια που κόπασαν, πώς να δικαιολογήσει τα ανεκπλήρωτα της ψυχής τους. Άραγε, ποιος είναι άμοιρος των ευθυνών του;

Ξαφνικά, οι άνθρωποι χάθηκαν, εξαφανίστηκαν από προσώπου γης κι αυτοί οι ελάχιστοι που κυκλοφορούν… Μήπως μπορείς να δεις τα πρόσωπά τους; Οι μάσκες! Μια πανάρχαια συνήθεια οι μάσκες και τα ψιμύθια που, ωστόσο, κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους∙ και τώρα και πριν. Πάντα είχαν και έχουν την τιμητική τους, αλλά, μήπως ήρθε η ώρα να τις αποχωρισθούμε;

Είναι κι αυτός ο χρόνος που εξανεμίζεται, που περνάει σε μια άλλη διάσταση, άμετρη∙ οι ρέουσες τομές του, οι ημέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες, κοκκάλωσαν, έπαψαν να κυλούν, κατάντησαν ανούσιες και στενές, ανώφελες.

Τα πάντα αλλάζουν, μεταμορφώνονται, μετουσιώνονται∙ τα μεν ουσιώδη γίνονται ανούσια, τα δε ανούσια ουσιώδη. Το παρελθόν κατακλύζει το παρόν και οι αναμνήσεις αφόρητα νοσταλγικές∙ ολάκερος ο κόσμος προβάλλει, πια, μέσα από φωτογραφίες μιας άλλης εποχής.

Κι οι αριθμοί υψώνουν, νικητές, το τρόπαιό τους∙ οι ζώντες αριθμοί, οι νεκροί αριθμοί, οι έξοδοι αριθμοί, οι πόλεις αριθμοί… Θαρρείς και ξαφνικά, ένα νέο γένος ανθρώπων ξεφύτρωσε από το πουθενά∙ το γένος των Αριθμημένων.

Κι ύστερα από όλα αυτά, τι…

Ένας Αιώνας Δρόμος 1924-2024

16,50 

«Ο πόνος της σάρκας κάποτε υποχωρεί, το σώμα βρίσκει τον τρόπο να ιαθεί, να αναδομηθεί, να αποβάλει, φερ’ ειπείν, μια σφαίρα που έχει καρφωθεί στο κόκκαλο ή να την περιχαρακώσει, να την απομονώσει. Κάποια στιγμή τα νεύρα παύουν να πάλλονται ή αποκόπτονται και, πλέον, δεν πονάς ή μπορεί και να συνηθίσεις το τριβέλισμά τους κι έτσι μαθαίνεις να τα αγνοείς. Τι γίνεται όμως με τον πόνο της ψυχής, πώς να τον ημερέψεις, να τον αγνοήσεις, πώς να τον ξεφωλιάσεις από τα σωθικά σου; Δεν έχει νεύρα η ψυχή, ούτε και μαριονέτα είναι για να κόψεις τα σχοινιά της και να την πετάξεις στα σκουπίδια∙ η ψυχή δεν καθυποτάσσεται, δεν εντέλλεται, δεν αποκόπτεται, παρά μόνο, σαν πιστός αχθοφόρος, μεταφέρει τις αποσκευές σου. Αποσκευές που, όσο κι αν θες να απαλλαγείς από εκείνες, να κάνεις πως τις ξεχνάς, δήθεν, σε κάποιον σταθμό, σε ένα βαγόνι τρένου ή σε λεωφορείο, τόσο εκείνες προσκολλώνται πάνω σου, σε ακολουθούν ως το τέλος του ταξιδιού∙ αν υπάρχει ποτέ τέλος»

 

Από το 1924 ως το 2024, Ένας Αιώνας Δρόμος. Μια διαδρομή με ιστορικά, πολιτικά και ψυχοκοινωνικά στοιχεία που διέρχεται μέσα από τρεις γενιές, και μάνα, και πατέρα, και παιδιά, και τα παιδιά των παιδιών∙ από όλους! Μέσα από γενιές ανθρώπων που σέρνουν πίσω τους την κατάρα της προσφυγιάς. Από τον κατατρεγμό του Πόντου σε μια δεύτερη πατρίδα, από τον Πρώτο στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, από την κατοχή και τον εμφύλιο σε έναν νέο ξεριζωμό, Ελλάδα, Γιουγκοσλαβία, Ουγγαρία, Αλβανία, Πολωνία, Τσεχία… Άνθρωποι διπλοεξόριστοι και τριπλοεξόριστοι, προσωρινοί, δίχως ταυτότητα. Αιώνιοι πρόσφυγες που αγωνίζονται αέναα να βρουν έναν τόπο να ριζώσουν, να κρατηθούν ζωντανοί, να κρατήσουν άσβεστη τη φλόγα της πατρίδας μέσα τους∙ θα καταφέρουν, άραγε, να γυρίσουν πίσω σε εκείνη; Κι αν γυρίσουν, τι;

Βίντεο από την παρουσίαση στις 19/03/2025