Από τη γραφή στη συγγραφή

Από τη γραφή στη συγγραφή, τρία γράμματα δρόμος∙ τρία γράμματα, τρία μικρά σκαριφήματα, όμως μια μεγάλη, τεράστια απόσταση. Το ότι κάποιος γράφει δεν σημαίνει κι ότι συγγράφει, όταν κάποιος είναι γραφέας δεν είναι απαραίτητα και συγγραφέας.

Συγγραφή: συν+γραφή, αυτή είναι η ετυμολογία του όρου. Παγίδα μεγάλη, οδηγεί αβίαστα σε λάθος ερμηνεία, επειδή η πρόθεση «συν» – η οποία, σημειωτέον, έχει αναγνωρισθεί ήδη στις πινακίδες της Γραμμικής Β – στην πλειονότητα των χρήσεων της υποδηλώνει το «μαζί»: συν-εργάζομαι, δηλαδή εργάζομαι μαζί με κάποιον ή κάποιους άλλους, συν-αγωνίζομαι, συμ-βαδίζω, συμ-μαχώ και πολλά, άπειρα άλλα παραδείγματα. Άρα, τι κάνει κάποιος που συν-γράφει; Γράφει μαζί με άλλους, συνεργατικά; Φυσικά και όχι. Οι ετυμολογικές αναφορές της λέξης «συγγραφή» κινούνται όλες γύρω από τον εξής ορισμό: συγγραφή είναι γραπτή διατύπωση ενός έργου, επιστημονικού ή λογοτεχνικού, εκπαιδευτικού, κοκ, σε πεζό λόγο. Καμία αναφορά σε συνεργασία για συγγραφή του έργου. Το κλειδί για να ξεκλειδώσουμε την ακριβή σημασία της λέξης «συγγραφή» μάς το δίνει η δεύτερη σημασία της πρόθεσης «συν» ως «πολύ καλά», όπως π.χ. στα ρήματα συγκαλύπτω και συσκοτίζω∙ δεν καλύπτω κάτι ούτε σκοτεινιάζω έναν χώρο μαζί με κάποιον άλλο, αλλά το κάνω πολύ καλά. Συνεπώς, όταν συγγράφω, δεν γράφω μαζί με άλλους αλλά γράφω πολύ καλά, με την ευρύτατη έννοια της λέξης «καλά». Γράφω τεκμηριωμένα, γράφω κατανοητά, όμορφα, κομψά, διαρθρωμένα, και οτιδήποτε άλλο μπορεί να χαρακτηρίσει ένα πολύ καλό κείμενο. Ο συγγραφέας, λοιπόν, γράφει πληρώντας αυτούς τους όρους, και η απόσταση ανάμεσα στη γραφή και τη συγγραφή δεν είναι τρία γράμματα, αλλά μια αξία: «πολύ καλά».