Δεν θυμάμαι πότε άρχισα ν’ αντέχω. Θυμάμαι μόνο ότι κάποια στιγμή δεν είχα άλλη επιλογή…

Πριν πατήσει τα είκοσι πέντε, η Νίνα, ήταν ήδη παντρεμένη, μητέρα δυο κοριτσιών, κακοποιημένη από τον άντρα της και ξεριζωμένη από την πατρίδα της. Η τύχη δεν στάθηκε ποτέ με το μέρος της. Δούλεψε σκληρά, μόνη της, πάντα μόνη της. Η ζωή της δεν κύλησε γραμμικά. Ξεδιπλώθηκε στο ενδιάμεσο. Ανάμεσα σε δυο γάμους, σε φόβους που δεν ειπώθηκαν ποτέ, σε ευθύνες που δεν διάλεξε αλλά ανέλαβε. Η ανάγκη τη δυνάμωσε, την έκανε να πατήσει στα πόδια της, να διεκδικήσει για τις κόρες της την ασφάλεια και για την ίδια την αξιοπρέπεια και την ελευθερία. Βρήκε τον εαυτό της, τη φωνή της, τη γυναικεία της υπόσταση, απαίτησε την ευτυχία που της αναλογούσε. Βαφτίστηκε κι έγινε «Αρετή», ένα όνομα που διάλεξε η ίδια γιατί ταίριαζε στην πορεία της ζωής της. Αναζήτησε την ευτυχία, όποια μορφή κι αν έπαιρνε μέσα στα χρόνια, έδινε, συγχωρούσε και έλπιζε. Και στο τέλος τη βρήκε, μια ευτυχία κατασταλαγμένη, χαμηλόφωνη, αλλά σταθερή και πάντα παρούσα. Την ευτυχία που μόνη της κέρδισε μέσα από τις επιλογές της και την πίστη της. Την ευτυχία που δεν μπορούσε να της την κλέψει κανείς…